Dag 56 - Op kot / Lesvrije week

Uiteindelijk begint het toch te wennen, het kotleven. Aangezien ik in Gent niet op kot zat, was het een vrij grote stap. Zelfs de was doen en eten klaarmaken worden een gewoonte! Een ietwat vreemde situatie in het washok vorige week donderdag toch wel. Ik had me op de lijst opgeschreven om één van de wasmachines te gebruiken van 10u tot 12u. Toen ik daar beneden kwam, zag ik echter dat de wasmachine al in gebruik was. Ik wachtte enkele minuten, en eventjes later kwam een meisje haar was uit die welbepaalde machine halen. Ik zei dat er een lijst was, en dat je je daar in principe aan moest houden, maar ze zei doodleuk "Ik heb me op die lijst ingeschreven, hoor." Ik was er echt zeker van dat ik me voor die dag had opgeschreven, en toen ik het controleerde, bleek het ook echt zo te zijn. Ik toonde haar de lijst, en uiteindelijk bleek dat ze dacht dat het vandaag vrijdag was... Op zich niet zo erg, tot ze besefte dat ze op donderdagochtend les heeft... Pijnlijk!

Gisteren ben ik voor het eerst naar de universiteitsbibliotheek geweest, omdat ik enkele boeken nodig heb voor een paper. Van een doolhof gesproken... Wat het nog eens erger maakt als je de Finse bordjes niet begrijpt... Na veel zoeken heb ik uiteindelijk gevonden wat ik nodig heb, maar ze konden de indeling toch wel wat makkelijker maken.
De hele week heb ik geen les gehad, het is hier 'reading week' (en dat mag je vrij letterlijk nemen). Geen lessen dus, maar wel pakken papers en presentaties die ik moet voorbereiden.
(Foto: het gebouw waar ik altijd les heb, en waar ook de universiteitsbib is)

Ondertussen voel je wel dat de winter zo langzaamaan zijn intrede begint te maken. Het is al een stuk kouder, en de dagen worden korter en korter. Zelfs als het middag is voelt het aan alsof het nog ochtend is, of alsof het al avond aan het worden is omdat de zon zo laag staat. Het heeft nog niet gesneeuwd, maar erg lang zal het naar het schijnt niet meer duren.
(Foto: Vanhakaupunki)

Volgende week staat een uitstap naar Tallinn gepland, en de week erna ga ik hoogst waarschijnlijk naar Turku. Het is gelukkig vrij makkelijk om van hieruit de bus, trein of boot naar een andere stad te nemen en wat meer van Finland (en zelfs Estland!) te ontdekken dan enkel Helsinki.

Dag 35 - Porvoo / Café Lingua / Hullut Päivät

Vorige week vrijdag ben ik samen met enkele anderen van de universiteit naar Porvoo gegaan. Porvoo (Borgå in het Zweeds) is een stadje op 50 kilometer van Helsinki, en op Turku na is het de oudste stad van Finland. Dat toont zich ook. Als je hier met de bus aankomt, heb je absoluut geen idee waarom men zegt dat het zo mooi is: het ziet er net als elke andere middelgrote stad uit. Maar van zodra je richting Porvoon tuomiokirkko (de kathedraal) loopt, verandert het straatbeeld in dat van een middeleeuws uitziend stadje (met uitzondering van de auto's en de toeristische winkeltjes uiteraard).

Een heel leuk evenement dat hier elke maandagavond georganiseerd wordt, is Café Lingua. Op elke tafel van Café Mascot worden kaarten gezet. Op die kaarten staat een bepaalde taal, en die wordt dan gesproken die avond aan die tafel. Ik ben al twee keer aan de Zweedstalige tafel gaan zitten, voornamelijk omdat ik mijn Zweeds wil oefenen, maar ook omdat het heel leuke mensen zijn daar. Je maakt kennis met alle nationaliteiten, maar iedereen heeft gemeenschappelijk dat ze Zweedstalig zijn of Zweeds studeren. Volgende maandag misschien eens mijn Engelse "skills" opfrissen!

De laatste dagen merkte ik op dat enorm veel mensen met gele plastic zakken rondliepen. Ik vroeg mij af wat de bedoeling hiervan was, en toen ik het vroeg aan iemand, bleken het de zogenaamde "hullut päivät" of "gulna dagar" te zijn bij Stockmann. Stockmann is een (enorm duur) shoppingcentrum in Helsinki, en deze week zijn het daar dus "hullut päivät", de solden. Ik ben eens gaan kijken waarom iedereen zo bezeten lijkt te zijn door de hullut päivät, maar ik zag de reden ervan helemaal niet. Met of zonder solden, Stockmann is nog steeds veel te duur; de solden konden naar mijn bescheiden mening niet eens extreem genoemd worden. Ach, maybe it's a Finnish thing.